Shloka 47
Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
परिवेषमनुप्राप्तो यथा स्याद् व्योम्नि चन्द्रमा: । यथैव चासितो मेघ: शक्रचापेन शोभित:
sañjaya uvāca |
pariveṣam anuprāpto yathā syād vyomni candramāḥ |
yathaiva cāsito meghaḥ śakracāpena śobhitaḥ ||
రాజా! కంఠానికి ఆనుకుని ఉన్న ఆ మహాధనుస్సుతో నకులుడు అలా శోభించాడు—ఆకాశంలో చంద్రునికి పరివేషం (వలయం) ఏర్పడినట్లు, లేదా శ్యామ మేఘం ఇంద్రధనుస్సుతో శోభించినట్లు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily heightens the ethical-narrative mood of the war by portraying a warrior’s splendor through cosmic imagery: even amid violence, the epic frames kṣatriya duty and martial readiness with a sense of order, omen, and grandeur—suggesting that disciplined valor can appear ‘radiant’ when aligned with one’s role.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Nakula, with a great bow positioned at his neck/shoulder, appears exceptionally resplendent. To convey this, he uses two similes: the moon encircled by a halo and a dark cloud beautified by a rainbow.