Shloka 17
चामरापीडिन: सर्वे जाम्बूनदविभूषिता:,राजेन्द्र! जयद्रथके घोड़े सवारीमें बहुत अच्छा काम देते थे। वे सब-के-सब चवँरकी कलँगीसे सुशोभित और सुवर्णमय आभूषणोंसे विभूषित थे। उन सिंधुदेशीय अश्वोंकी संख्या दस हजार थी
sañjaya uvāca |
chāmarāpīḍinaḥ sarve jāmbūnadavibhūṣitāḥ |
rājendra! jayadrathake ghode savārīmeṃ bahuta acchā kāma dete the |
ve saba-ke-saba chavara-kī kalaṅgī-se suśobhita aura suvarṇamaya ābhūṣaṇoṃ-se vibhūṣita the |
una sindhudeśīya aśvoṃ-kī saṅkhyā daśa sahasra thī ||
రాజేంద్రా! జయద్రథుని రథసేవలో నియమించబడిన ఆ గుర్రాలన్నీ అత్యంత చక్కగా పని చేసేవి. అవన్నీ చామరాల కలగులతో శోభించి, స్వర్ణాభరణాలతో అలంకరింపబడి ఉండేవి. ఆ సింధుదేశజ అశ్వాల సంఖ్య పది వేలది.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how outward magnificence—gold ornaments, ceremonial trappings, and vast numbers—can amplify a warrior’s power in battle, yet such splendor does not resolve the ethical crisis of war; it underscores the contrast between material display and the deeper moral consequences of supporting adharma.
Sañjaya describes to Dhṛtarāṣṭra the impressive contingent of Sindhu-bred horses serving Jayadratha, richly adorned and numbering ten thousand, emphasizing the scale and preparedness of Jayadratha’s forces in the Drona Parva battle context.