Shloka 47
Yudhiṣṭhira–Droṇa Saṃgrāma
Engagement and Countermeasures
कालकोपं महात्मानं शक्रसूर्यगुणोदयम् । ववन्दे तं तदा कृष्णो वाड्मनोबुद्धिकर्मभि:,वे जगत्के आदि कारण, लोकस्रष्टा, अजन्मा, ईश्वर, अविनाशी, मनकी उत्पत्तिके प्रधान कारण, आकाश एवं वायुस्वरूप, तेजके आश्रय, जलकी सृष्टि करनेवाले, पृथ्वीके भी परम कारण, देवताओं, दानवों, यक्षों तथा मनुष्योंके भी प्रधान कारण, सम्पूर्ण योगोंके परम आश्रय, ब्रह्मवेत्ताओंकी प्रत्यक्ष निधि, चराचर जगत्की सृष्टि और संहार करनेवाले तथा इन्द्रके ऐश्वर्य आदि और सूर्यदेवके प्रताप आदि गुणोंको प्रकट करनेवाले परमात्मा थे। उनके क्रोधमें कालका निवास था। उस समय भगवान् श्रीकृष्णने मन, वाणी, बुद्धि और क्रियाओंद्वारा उनकी वन्दना की
sañjaya uvāca | kālakopaṃ mahātmānaṃ śakrasūryaguṇodayam | vavande taṃ tadā kṛṣṇo vāṅmanobuddhikarmabhiḥ ||
ఆ సమయంలో శ్రీకృష్ణుడు—య whose క్రోధంలో కాలస్వరూప బలం నివసించుచుండెను, మరియు ఇంద్రుని ఐశ్వర్యమూ సూర్యుని తేజస్సూ యందు ప్రకాశించుచుండెను—ఆ మహాత్మునికి మనస్సు, వాక్కు, బుద్ధి, కర్మలతో నమస్కరించి ఆరాధన చేసెను।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid violent conflict, the proper ethical posture before overwhelming power is humility and whole-person reverence—aligning speech, mind, discernment, and action rather than acting from fear or pride.
Sanjaya reports that Krishna, seeing a formidable great-souled figure whose anger is likened to Time/Death and whose powers resemble Indra’s majesty and the Sun’s brilliance, offers worship and homage with his entire being.