Shloka 43
Yudhiṣṭhira–Droṇa Saṃgrāma
Engagement and Countermeasures
वासुदेवस्तु तं दृष्टया जगाम शिरसा क्षितिम् | पार्थेन सह धर्मात्मा गृणन् ब्रह्म सनातनम्,अर्जुनसहित धर्मात्मा वसुदेवनन्दन श्रीकृष्णने उन्हें देखते ही वहाँकी पृथ्वीपर माथा टेककर प्रणाम किया और उन सनातन ब्रह्मस्वरूप भगवान् शिवकी स्तुति करने लगे
sañjaya uvāca | vāsudevas tu taṃ dṛṣṭvā jagāma śirasā kṣitim | pārthena saha dharmātmā gṛṇan brahma sanātanam ||
సంజయుడు పలికెను—ఆయనను చూచిన వెంటనే వాసుదేవుడు తలతో భూమిని తాకి నమస్కరించెను. తరువాత పార్థునితో కలిసి ఆ ధర్మాత్ముడు సనాతన బ్రహ్మస్వరూపుడైన—శివుని—స్తుతించుటకు ప్రారంభించెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights humility and devotion as integral to dharma: even the foremost heroes, in the midst of conflict, acknowledge a higher spiritual authority (the eternal Brahman, identified here with Śiva) and act with reverence rather than pride.
Sañjaya narrates that Kṛṣṇa (Vāsudeva), upon seeing the revered figure/deity, immediately prostrates by touching his head to the ground; then Kṛṣṇa and Arjuna together begin a hymn of praise to the eternal Brahman—understood in this context as Śiva.