Shloka 37
Yudhiṣṭhira–Droṇa Saṃgrāma
Engagement and Countermeasures
ग्रहनक्षत्रसोमानां सूर्यग्न्योश्व॒ समत्विषम् । अपश्यत तदा पार्थो ज्वलन्तमिव पर्वतम्,तदनन्तर कुन्तीकुमार अर्जुनने एक पर्वतको देखा, जो अपने तेजसे प्रज्वलित-सा हो रहा था। ग्रह, नक्षत्र, चन्द्रमा, सूर्य और अग्निके समान उसकी प्रभा सब ओर फैल रही थी
grahanakṣatrasomānāṃ sūryāgnyoś ca samatviṣam | apaśyata tadā pārtho jvalantam iva parvatam ||
అప్పుడు పార్థుడు (అర్జునుడు) అగ్నివలె జ్వలిస్తున్నట్లున్న పర్వతసమాన రూపాన్ని చూశాడు. దాని కాంతి అన్ని దిక్కులా వ్యాపించింది—గ్రహాలు, నక్షత్రాలు, చంద్రుడు, సూర్యుడు, అగ్ని సమానమైన తేజస్సుతో।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses cosmic comparisons (planets, stars, Moon, Sun, fire) to show that events in the war can manifest an overwhelming, supra-human brilliance. Ethically, it underscores that the battlefield is not merely a contest of weapons but a domain where dharma, destiny, and larger cosmic forces can eclipse ordinary human calculations.
Sañjaya narrates that Arjuna suddenly sees a mountain-like, blazing presence whose radiance matches major celestial lights. The description functions as a heightened visual sign—an extraordinary sight amid battle—marking a significant moment of awe and foreboding in the unfolding combat.