Shloka 35
अर्जुनस्य रथाश्वमोचनं कृष्णस्याश्वसेवा च
Arjuna’s Horses Freed; Krishna’s Equine Service
ततः प्रहर्ष: सैन्यानां तवाप्यासीद् विशाम्पते । वादित्राणां ध्वनिश्षोग्र: सिंहनादरवै: सह,महाराज! तदनन्तर आपकी सेनामें भी हर्षध्वनि होने लगी, सिंहनादके साथ-साथ रणवाद्योंकी भयंकर ध्वनि गूँज उठी
tataḥ praharṣaḥ sainyānāṁ tavāpy āsīd viśāmpate | vāditrāṇāṁ dhvaniś cograḥ siṁhanāda-ravaiḥ saha ||
ఆ తరువాత, ఓ విశాంపతే మహారాజా, మీ సైన్యంలో కూడా ఉత్సాహం వెల్లివిరిసింది; సింహనాదాలతో పాటు యుద్ధవాద్యాల ఘోర ధ్వని ప్రతిధ్వనించింది.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective emotion in war is amplified by spectacle and sound—drums, trumpets, and lion-like cries can intensify courage and aggression. Ethically, it points to the contagious nature of martial exhilaration, which can drown out reflective judgment (dharma-vicāra) amid escalating conflict.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that, after the preceding events in the battle, even the Kaurava troops became elated. Their joy manifested as loud shouts and lion-roars, while the harsh sounds of war-instruments thundered across the field.