Shloka 16
युधिष्ठिरकृष्णसंवादः — Yudhiṣṭhira’s Appeal and Kṛṣṇa’s Assurance
Droṇa-parva, Adhyāya 59
हव्यं कव्यं च विविध॑ निष्पूर्त हुतमेव च । चारों वेदोंके स्वाध्यायसे प्रसन्न हुए देवता तथा पितृगण नाना प्रकारके हव्य और कव्य प्राप्त करते थे। सब ओर इष्ट (यज्ञ-यागादि) और पूर्त (वापी, कूप, तडाग और वृक्षारोपण आदि) का अनुष्ठान होता रहता था ।। अदंशमशका देशा नष्टव्यालसरीसूपा:
havyaṃ kavyaṃ ca vividhaṃ niṣpūrta-hutam eva ca | cāroṃ vedoṃ ke svādhyāyase prasanna hue devatā tathā pitṛgaṇa nānā prakārake havya aur kavya prāpta karate the | saba ora iṣṭa (yajña-yāgādi) aura pūrta (vāpī, kūpa, taḍāga aura vṛkṣāropaṇa ādi) kā anuṣṭhāna hotā rahatā thā || adaṃśa-maśakā deśā naṣṭa-vyāla-sarīsṛpāḥ |
నారదుడు అన్నాడు—అక్కడ దేవులకు హవ్యములు, పితృులకు కవ్యములు—అనేక విధాలైన నైవేద్యాలు, అలాగే విధివిధానాలతో సంపూర్ణమైన హోమాహుతులు జరిగేవి. నాలుగు వేదాల స్వాధ్యాయంతో ప్రసన్నులైన దేవతలూ పితృగణమూ నిరంతరం తమ తమ భాగమైన హవ్య-కవ్యాలను పొందేవారు. ఎక్కడ చూసినా ఇష్ట (యజ్ఞయాగాదులు) మరియు పూర్త (బావులు, చెరువులు, తటాకాలు, వృక్షారోపణ వంటి ప్రజాహిత కార్యాలు) అనుష్ఠానాలు కొనసాగేవి. ఆ దేశం దోమలు, కాటే పురుగులు లేనిదిగా ఉండేది; క్రూర మృగాలు మరియు సర్పాదులు అంతరించిపోయేవి.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse links societal well-being and safety to dharmic life: Vedic study (svādhyāya), proper sacrificial worship (iṣṭa), and public benefaction (pūrta) together sustain harmony between humans, gods, and ancestors, yielding prosperity and freedom from harm.
Nārada describes an ideal, dharma-governed condition in which gods and ancestors are satisfied through offerings and Vedic recitation, while the community actively performs sacrifices and public works; as a result, the land becomes safe and free from pests and dangerous creatures.