Shloka 19
अभिमन्यु-परिवेष्टनम्
Encirclement and Counterassault of Abhimanyu
बंहितै: सिंजितैहासि: करनेमिस्वनैरपि । संनादयन्तो वसुधामभिदुद्रवुराजुनिम्,नाना प्रकारके वाद्योंकी ध्वनि, कोलाहल, ललकार, गर्जना, हुंकार, सिंहनाद, “ठहरो, ठहरो” की आवाज और घोर हलहला शब्दके साथ “न जाओ, खड़े रहो, मेरे पास आओ, तुम्हारा शत्रु मैं तो यहाँ हूँ” इत्यादि बातें बारंबार कहते हुए वीर सैनिक हाथियोंके चिग्घाड़, घुँघुरुओंकी रुनझुन, अट्टाहास, हाथोंकी तालीके शब्द तथा पहियोंकी घर्घराहटसे सारी वसुधाको गुँजाते हुए अर्जुनकुमारपर टूट पड़े
sañjaya uvāca |
bāṃhitaiḥ siñjitaiḥ hāsaiḥ karṇeminisvanair api |
saṃnādayanto vasudhām abhidudruvur arjunim ||
సంజయుడు పలికెను— వాద్యాల మోగుడు, ఆభరణాల ఝంకారం, గట్టిన నవ్వులు, రథచక్రాల గర్జనతో భూమిని మార్మోగింపజేస్తూ వారు నేరుగా అర్జునపుత్రునిపై దూసుకొచ్చారు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how warfare employs psychological force—noise, spectacle, and collective aggression—to shake an opponent’s resolve. Implicitly, it contrasts inner steadiness with external intimidation, a recurring ethical tension in kṣatriya-dharma.
Sañjaya describes warriors charging at Arjuna amid a thunderous uproar—instrumental blasts, jingling ornaments, taunting laughter, and the rumble of chariot-wheels—so intense that it seems to make the earth itself resound.