Shloka 156
Cakravyūha-saṃkalpaḥ, Saṃśaptaka-āhvānaṃ, Saubhadra-vikrīḍitam
Drona Parva, Adhyāya 32
विषाणैश्चावनिं गत्वा व्यभिन्दन् रथिनो बहून् । दूसरे हाथियोंने भी दूसरे बहुत-से गिरे हुए मनुष्यों-को अपने पैरोंसे रौंद डाला। अपने दाँतोंसे धरतीपर आघात करके बहुत-से रथियोंको चीर डाला
viṣāṇaiś cāvaniṃ gatvā vyabhindan rathino bahūn |
సంజయుడు పలికెను—ఆ ఏనుగులు తమ విషాణాలతో నేలను తాకుతూ దెబ్బకొట్టి అనేక రథయోధులను చీల్చివేస్తున్నాయి. ఇతర ఏనుగులు కూడా పడిపోయిన అనేక మందిని పాదాలతో తొక్కి, దంతాలతో నేలపై ఆఘాతమిచ్చి అనేక రథయోధులను చిదిమివేస్తున్నాయి.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral cost of war: once violence is unleashed, even instruments of power (like war-elephants) become indiscriminate, crushing the fallen and eroding compassion—prompting reflection on restraint and the limits of righteous warfare.
Sañjaya describes a chaotic battlefield scene in which elephants (and/or horned attackers) gore and split many chariot-warriors; others trample fallen men and strike the ground with tusks, intensifying the carnage.