Shloka 22
Chapter 30: Formation Disruption, Competing War-Cries, and Nīla’s Fall
Droṇa-parva
ते हन्यमाना: शूरेण प्रवरै: सायकैर्दूढै: । विरुवन्तो महारावान् विनेशु: सर्वतो हता:,शूरवीर अर्जुनके सुदृढ़ एवं श्रेष्ठ सायकोंद्वारा मारे जाते हुए वे समस्त हिंसक पशु सब ओरसे घायल हो घोर चीत्कार करते हुए वहीं नष्ट हो गये
te hanyamānāḥ śūreṇa pravaraiḥ sāyakair dṛḍhaiḥ | viruvanto mahārāvān vineśuḥ sarvato hatāḥ ||
శూరుని దృఢమైన, శ్రేష్ఠమైన బాణాలతో కొట్టబడిన ఆ క్రూరమృగాలు అన్ని వైపులా గాయపడి భయంకరమైన కేకలు వేస్తూ అక్కడికక్కడే నశించాయి।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the stark consequence of violence in war: when force meets force, life—however fierce—can be ended instantly. Ethically, it points to the grim reality that martial excellence, while a kṣatriya virtue, also brings unavoidable suffering and destruction.
Sañjaya describes a battlefield moment where violent animals/beasts, struck from all sides by a warrior’s strong and superior arrows, roar loudly in pain and then die on the spot.