Shloka 70
निपातयिष्यसे चैतानसुरान् भुवनेश्वर । 'भुवनेश्वर! रुद्र! आप जब इन असुरोंका विनाश कर डालेंगे, तबसे सम्पूर्ण यज्ञकर्मोमें जो पशु (यज्ञके साधनभूत उपकरण) होंगे, वे रुद्रके भाग समझे जायूँगे' ।। स तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा देवानां हितकाम्यया
nipātayiṣyase caitān asurān bhuvaneśvara | “bhuvaneśvara! rudra! āpaṃ yadā imān asurān vināśaṃ kariṣyasi, tadā sarveṣu yajñakarmasu ye paśavaḥ (yajñasādhanabhūtā upakaraṇāni) bhaviṣyanti, te rudrabhāgā iti manyiṣyante” || sa tathoktas tathety uktvā devānāṃ hitakāmyayā
వ్యాసుడు పలికెను—“ఓ భువనేశ్వరా! నీవు ఈ అసురులను నిపాతము చేయుదువు. మరియు ఓ రుద్రా! నీవు వీరి వినాశమును కలిగించిన తరువాత, సమస్త యజ్ఞకర్మలలో అర్పింపబడే పశువులు (యజ్ఞసాధనములైన ఉపకరణములు) రుద్రభాగముగా భావింపబడుదురు.” అట్లు చెప్పబడినవాడు దేవహితకాంక్షతో “తథాస్తు” అని పలికెను.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse frames cosmic and ritual order together: when Rudra destroys forces opposed to the gods, he is accorded a recognized ‘share’ in sacrificial rites. It presents reciprocity between divine protection and ritual entitlement, emphasizing that maintaining dharma includes honoring proper portions (bhāga) within yajña.
Vyāsa narrates a pledge addressed to Rudra: he is to slay certain Asuras, and as a consequence the sacrificial animals/offerings in all yajñas will be counted as Rudra’s portion. Rudra accepts the charge—‘so be it’—motivated by the welfare of the Devas.