Shloka 135
भूतं भव्यं भविष्यं च सर्व जगदशेषत: । भव एव ततो यस्माद् भूतभव्यभवोद्धव:,भूत, वर्तमान और भविष्य सम्पूर्ण जगत् भगवान् शंकरसे ही विस्तारको प्राप्त हुआ है; इसलिये वे 'भूतभव्यभवोद्धव” कहे गये हैं
bhūtaṁ bhavyaṁ bhaviṣyaṁ ca sarva jagad aśeṣataḥ | bhava eva tato yasmād bhūtabhavyabhavodbhavaḥ ||
భూతం, వర్తమానం, భవిష్యత్తు—సర్వ జగత్తు సమస్తంగా—భవుడు (శివుడు) నుంచే ఉద్భవించి విస్తరించింది; అందుకే ఆయన ‘భూతభవ్యభవోద్భవ’ అని కీర్తింపబడతాడు.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a Śaiva theological vision: Śiva (Bhava/Śaṅkara) is the ultimate source of time and existence—past, present, and future—and thus worthy of reverent praise through meaningful epithets.
Vyāsa is describing and glorifying Śiva by explaining the significance of a divine title: because the whole cosmos across all times proceeds from Bhava, he is called “Bhūta-bhavya-bhavodbhava.”