Shloka 12
महादेवं हरं स्थाणुं वरदं भुवनेश्वरम् जगत्प्रधानमजितं जगत्प्रीतिमधी श्वरम्,महादेव, हर और स्थाणु आदि नामोंसे प्रसिद्ध वरदायक भगवान् शिव सम्पूर्ण भुवनोंके स्वामी हैं। वे ही जगत्के कारणभूत अव्यक्त प्रकृति हैं। वे किसीसे भी पराजित नहीं होते हैं। जगतको प्रेम और सुखकी प्राप्ति उन्हींसे होती है। वे ही सबके अध्यक्ष हैं
mahādevaṃ haraṃ sthāṇuṃ varadaṃ bhuvaneśvaram | jagatpradhānam ajitaṃ jagatprītim adhīśvaram ||
మహాదేవుడు—హరుడు, స్థాణువు అని ప్రసిద్ధుడు—వరదాత, సమస్త భువనాధీశ్వరుడు. ఆయన జగత్తుకు ఆద్యాధారం, అజితుడు; జగత్తుకు ప్రేమమూ క్షేమమూ ఆయన నుంచే లభిస్తాయి, ఆయనే సర్వాధీశ్వరుడు.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotion grounded in theology: Śiva is portrayed as the supreme, invincible lord who governs the worlds and is the source of the world’s welfare and loving grace. Ethically, it frames refuge in the divine as a foundation for stability and right orientation amid crisis.
In Vyāsa’s speech, a hymn-like praise of Śiva is being voiced, emphasizing his epithets and cosmic status—boon-giver, lord of all realms, primal ground of the universe, and the one from whom the world gains joy and well-being.