श्रीभगवानुवाच मत्प्रसादान्मनुष्येषु देवगन्धर्वयोनिषु । अप्रमेयबलात्मा त्वं नारायण भविष्यसि,श्रीभगवान् बोले--नारायण! तुम मेरे कृपा-प्रसादसे मनुष्यों, देवताओं तथा गन्धर्वॉमें भी असीम बल-पराक्रमसे सम्पन्न होओगे
śrībhagavān uvāca matprasādān manuṣyeṣu devagandharvayoniṣu | aprameyabalātmā tvaṃ nārāyaṇa bhaviṣyasi ||
శ్రీభగవాన్ పలికెను—నారాయణా! నా అనుగ్రహప్రసాదంతో మనుష్యులలోను, దేవయోనులలోను, గంధర్వయోనులలోను నీవు అప్రమేయ బలపరాక్రమ స్వభావుడవై నిలుస్తావు.
व्यास उवाच
The verse emphasizes that extraordinary capability and stature arise through divine grace (prasāda), and that such grace can elevate a being across multiple orders of existence—human, divine, and Gandharva—toward immeasurable strength and excellence.
A divine speaker (Śrībhagavān) addresses Nārāyaṇa, granting a boon or assurance: by the Lord’s favor, Nārāyaṇa will manifest as one of immeasurable power across various realms and births, underscoring a divinely sanctioned destiny.