Shloka 79
व्यास उवाच तस्मै वरानचिन्त्यात्मा नीलकण्ठ: पिनाकधृत् । अर्हते देवमुख्याय प्रायच्छदृषिसंस्तुत:,व्यासजी कहते हैं--द्रोणकुमार! नारायण ऋषिके इस प्रकार स्तुति करनेपर अचिन्त्यस्वरूप, पिनाकधारी, नीलकण्ठ भगवान् शिवने वर पानेके सर्वथा योग्य उन देवप्रधान नारायणको बहुत-से वर दिये
vyāsa uvāca: tasmai varān acintyātmā nīlakaṇṭhaḥ pinākadhṛt | arhate devamukhyāya prāyacchad ṛṣisaṃstutaḥ ||
వ్యాసుడు చెప్పెను—ఇలా స్తుతింపబడిన తరువాత, అచింత్యస్వరూపుడు, నీలకంఠుడు, పినాకధారి అయిన భగవాన్ శివుడు, ఋషులచే ప్రశంసింపబడి, వరాలకు సర్వథా యోగ్యుడైన దేవముఖ్యుడు నారాయణునికి అనేక వరాలను ప్రసాదించాడు.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Divine gifts are portrayed as responses to genuine praise and spiritual worthiness: the highest power (Śiva) grants boons not arbitrarily, but to one who is 'arhata'—fit and deserving—highlighting an ethical order where devotion and merit invite grace.
Vyāsa narrates that after being praised by seers, Lord Śiva—identified by epithets like Nīlakaṇṭha and Pinākadhṛt—bestows multiple boons upon Nārāyaṇa, described as the foremost among the gods and worthy of receiving them.