Shloka 62
त॑ं दृष्टवा विहितं मृत्युं लोकतत्त्वविचक्षण: । दिव्यान्यस्त्राण्यथोत्सज्य रणे प्रायमुपाविशत्,लोकतत्त्वके ज्ञानमें निपुण आचार्य अपनी दैवविहित मृत्युरूप धृष्टद्युम्मनको सामने देख दिव्यास्त्रोंका परित्याग करके आमरण उपवासका नियम ले रणभूमिमें बैठ गये
taṁ dṛṣṭvā vihitaṁ mṛtyuṁ lokatattvavicakṣaṇaḥ | divyāny astrāṇy athotsajya raṇe prāyam upāviśat ||
లోకతత్త్వాన్ని బాగా గ్రహించిన ఆచార్యుడు, తనకు విధించబడిన మరణరూపుడైన ధృష్టద్యుమ్నుడిని ఎదుట చూసి, దివ్యాస్త్రాలను విడిచిపెట్టి, రణభూమిలోనే ప్రాయము—అమరణ ఉపవాస వ్రతం—ఆచరించేందుకు కూర్చున్నాడు.
कृप उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic and ethical pivot: when one clearly perceives the world’s truth and the inevitability of what is ordained, one may renounce even powerful means (celestial weapons) and choose self-restraint and acceptance rather than further violence.
Kṛpa describes the moment when the ācārya, seeing his destined death approaching (understood in context as Dṛṣṭadyumna), abandons the use of divine weapons and sits down on the battlefield undertaking prāya—a vow of fasting unto death.