Shloka 5
तस्य रूप॑ शरस्यासीद् धनुरज्यामण्डलान्तरे । द्योततो भास्करस्थेव घनान्ते परिवेषिण:,धनुषकी प्रत्यंचा खींचनेसे जो मण्डलाकार घेरा बन गया था, उसके भीतर उस तेजस्वी बाणका रूप शरत्कालमें परिधिके भीतर प्रकाशित होनेवाले सूर्यके समान जान पड़ता था
tasya rūpaṁ śarasyāsīd dhanurajyāmaṇḍalāntare | dyotato bhāskarastheva ghanānte pariveṣiṇaḥ ||
ధనుర్జ్యా వలయాకార వంపు మధ్యలో ఆ దివ్య శరరూపం ప్రకాశించింది—మేఘాల అంచున పరివేషంతో కనిపించే శరదృతు సూర్యునిలా.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse does not state a direct moral injunction; it uses luminous natural imagery to convey how human violence can appear dazzling and sublime, inviting reflection on the seductive spectacle of power in war and the need for discernment (viveka) amid such grandeur.
Sañjaya describes a warrior’s arrow as it is set and drawn on the bow: framed within the circular arc of the taut bowstring, it blazes like the sun haloed among clouds, emphasizing the arrow’s brilliance and the heightened intensity of the battlefield moment.