स निर्भिन्नो विविधैरस्त्रपूगै- दिव्यैनगिर्मानिषै राक्षसैश्व । नदन् नादान् विविधान् भैरवांश्व प्राणानिष्टांस्त्याजित: शक्रशक्त्या
sa nirbhinno vividhair astrapūgair divyair nāgair mānuṣair rākṣasaiś ca | nadan nādān vividhān bhairavāṁś ca prāṇān iṣṭāṁs tyājitaḥ śakraśaktyā ||
దివ్య, నాగజాత, మానవ, రాక్షస సంబంధమైన నానావిధ అస్త్రవర్షాలతో అతడు ఛిన్నభిన్నుడై, విభిన్నమైన భయంకర నాదాలు చేస్తూ గర్జించాడు; ఇంద్రశక్తి దెబ్బకు తనకు ప్రియమైన ప్రాణాలను విడిచిపెట్టాడు.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical gravity of war: even amid extraordinary prowess and supernatural weaponry, life is fragile and ultimately surrendered. It invites reflection on the cost of violence and the inevitability of death in righteous or unrighteous conflict.
Sañjaya describes a warrior being torn by volleys of diverse missiles—divine, nāga, human, and rākṣasa—and, after emitting dreadful roars, being slain (or forced to give up life) by Śakra’s spear (Indra’s śakti).