Shloka 49
करिष्यत: किज्च नो भीमपार्थो तपन्तमेनं जहि पाप॑ निशी्थे । यो नः संग्रामाद् घोररूपाद विमुच्येत् स नः पार्थान् सबलान् योधयेत,'भीमसेन और अर्जुन हमारा क्या कर लेंगे? आधी रातके समय संताप देनेवाले इस पापी राक्षसको मार डालो। हममेंसे जो भी इस भयानक संग्रामसे छुटकारा पायेगा वही सेनासहित पाण्डवोंके साथ युद्ध करेगा
karṣyataḥ kiñ ca no bhīmapārtho tapantam enaṃ jahi pāpaṃ niśīthe | yo naḥ saṅgrāmād ghorarūpād vimucyeta sa naḥ pārthān sabalān yodhayet ||
“భీముడు, అర్జునుడు మనకు ఏమి చేయగలరు? అర్ధరాత్రి వేళ బాధ కలిగించే ఈ పాపి రాక్షసుణ్ని సంహరించు. మనలో ఎవడు ఈ ఘోర సంగ్రామం నుంచి తప్పించుకుంటాడో, వాడే తన సేనతో పాండవులతో యుద్ధం చేస్తాడు.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in the pressure of war, speakers justify extreme measures by labeling an enemy as ‘sinful’ and emphasizing immediate threat (‘tormenting’), thereby framing killing—even at midnight—as necessary. It invites reflection on how ethical language can be used to harden resolve and override ordinary restraints.
Sañjaya reports a battlefield exhortation: the speaker dismisses fear of Bhīma and Arjuna, urges the immediate killing of a tormenting rākṣasa in the middle of the night, and declares that whoever survives this terrifying engagement will go on to fight the Pāṇḍavas along with his troops.