Shloka 26
ततः: शरा: प्रापतन् रुक्मपुड्खा: शक््त्यृष्टिप्रासमुसलान्यायुधानि । परश्वधास्तैलधौताश्न खड््गा: प्रदीप्ताग्रास्तोमरा: पट्टिशाश्ष,फिर उससे सोनेके पंखवाले बाण गिरने लगे। शक्ति, ऋष्टि, प्रास, मुसल आदि आयुध, फरसे, तेलमें साफ किये गये खड्ग, चमचमाती हुई धारवाले तोमर, पट्टिश, तेजस्वी परिघ, लोहेसे बँधी हुई विचित्र गदा, तीखी धारवाले शूल, सोनेके पत्रसे मढ़ी गयी भारी गदाएँ और शतघ्नियाँ चारों ओर प्रकट होने लगीं
tataḥ śarāḥ prāpatan rukmapuṅkhāḥ śaktyṛṣṭiprāsamusalāny āyudhāni | paraśvadhās tailadhautāś ca khaḍgāḥ pradīptāgrās tomarāḥ paṭṭiśāś ca ||
ఆ తరువాత బంగారు పింఛాలతో కూడిన బాణాలు వర్షించాయి. శక్తి, ఋష్టి, ప్రాస, ముసల వంటి ఆయుధాలు; పరశ్వధాలు; నూనెతో మెరిపించి శుభ్రం చేసిన ఖడ్గాలు; అలాగే మండే అగ్రాలతో తోమరాలు, పట్టిశాలు—అన్నీ ప్రత్యక్షమై చుట్టూ ఎగిరాయి.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the terrifying momentum of war: once unleashed, violence multiplies through countless instruments, and the warrior’s dharma is tested amid chaos. It implicitly warns that martial prowess and duty operate within a moral landscape where the cost of conflict becomes vividly tangible.
Sañjaya describes an intense phase of battle in which golden-fletched arrows and many kinds of weapons—spears, lances, clubs, axes, and polished swords—are seen falling and flashing on all sides, conveying a battlefield overwhelmed by volleys of arms.