Shloka 6
नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
तपनीयनिभौ चित्रौ कल्पवृक्षाविव द्रुमौ । किंशुकाविव चोत्फुल्लो प्रकाशेते रणाजिरे,सोनेके पंख और सीधे अग्रभागवाले बाणोंसे उन दोनोंके कवच छिन्न-भिन्न हो गये थे। दोनों ही उस महासमरमें खूनसे लथपथ हो सुवर्णके समान विचित्र कान्तिसे सुशोभित हो रहे थे। वे दो कल्पवृक्षों और खिले हुए दो ढाकके पेड़ोंके समान समरांगणमें प्रकाशित हो रहे थे
sañjaya uvāca | tapanīyanibhau citrau kalpavṛkṣāv iva drumau | kiṃśukāv iva cotphullo prakāśete raṇājire ||
తప్తసువర్ణసమానంగా దీప్తిమంతులై, విచిత్ర శోభతో కూడిన ఆ ఇద్దరు రణాజిరంలో రెండు కల్పవృక్షాల వలె ప్రకాశించిరి; పూర్తిగా వికసించిన రెండు కింశుక (పలాశ) వృక్షాల వలె వెలిగిరి।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a Mahābhārata motif: even amid destructive war, warriors are portrayed through elevated, nature-based imagery. It invites reflection on the tension between outer splendor (heroic radiance) and the inner ethical cost of battle.
Sañjaya describes two combatants on the battlefield as shining brilliantly—likened to celestial wish-trees and to kiṃśuka trees in full bloom—emphasizing their striking appearance and prominence in the fight.