Shloka 49
नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
पुत्रश्न पितरं मोहातू सखायं च सखा तथा । स्वस्त्रीयं मातुलश्चापि स्वस्रीयश्चापि मातुलम्
putraśna pitaraṃ mohāt sakhāyaṃ ca sakhā tathā | svastrīyaṃ mātulaś cāpi svasrīyaś cāpi mātulam ||
సంజయుడు పలికెను—మోహవశాత్ కుమారుడు తండ్రిని హతమార్చగలడు; మిత్రుడు మిత్రుని కూడా. అలాగే మాముడు మేనల్లుడిని, మేనల్లుడు మాముని—యుద్ధభ్రమ బంధాలను తలక్రిందులు చేస్తుంది.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how moha (delusion) in war can overturn dharma and natural affection, leading even close kin and friends to harm one another; it serves as an ethical warning about the moral disintegration caused by uncontrolled conflict.
Sañjaya describes the battlefield’s confusion and brutality, emphasizing that in the Kurukṣetra war even the closest relationships—father and son, friend and friend, maternal uncle and nephew—can be driven into mutual violence.