Shloka 11
नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
अत्यन्तवैरिणं दृप्तं दृष्टवा शत्रुं तथागतम् । ननाद शकुनी राजंस्तपान्ते जलदो यथा,राजन! अपने अत्यन्त वैरी और अभिमानी शत्रुको वैसी अवस्थामें पड़ा देख शकुनि वर्षाकालके मेघके समान जोर-जोरसे गर्जना करने लगा
atyantavairiṇaṃ dṛptaṃ dṛṣṭvā śatruṃ tathāgatam | nanāda śakuni rājaṃs tapānte jalado yathā ||
సంజయుడు అన్నాడు—రాజా! తన అత్యంత వైరి, అహంకారంతో ఉన్న శత్రువు అలా పడివుండటం చూసి శకుని గ్రీష్మాంతంలో గర్జించే వర్షమేఘంలా ఘోరంగా గర్జించాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse implicitly critiques triumphalism: gloating over a fallen foe—especially with pride and loud display—reveals inner cruelty and perpetuates enmity, undermining the ethical restraint (dharma) that should temper conduct even in war.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Śakuni, upon seeing his fiercest enemy brought low and lying in that condition, bursts into loud, thunder-like roaring—compared to a monsoon cloud rumbling at the end of summer.