Shloka 10
द्रोणनिन्दाश्रवणं तथा सात्यकि–पार्षतविवादः
Hearing the reproach of Droṇa and the Sātyaki–Pārṣata dispute
ससम्भ्रमं ततस्तूर्णमवप्लुत्य रथोत्तमात् । सहदेवो महाराज दृष्ट्वा कर्ण व्यवस्थितम्,रथचक्रं प्रगृह्माजी मुमोचाधिरथिं प्रति । महाराज! तब सहदेव अपने उस उत्तम रथसे शीघ्र ही वेगपूर्वक कूद पड़े और युद्धस्थलमें अधिरथपुत्र कर्णको सामने खड़ा देख रथका एक चक्का लेकर उसके ऊपर चला दिया
sa-sambhramaṃ tatas tūrṇam avaplutya rathottamāt | sahadevo mahārāja dṛṣṭvā karṇaṃ vyavasthitam, rathacakraṃ pragṛhya ājī mumocādhirathiṃ prati |
మహారాజా! అప్పుడు సహదేవుడు ఆతురతతో వెంటనే తన ఉత్తమ రథం నుండి దూకి దిగాడు; యుద్ధభూమిలో అధిరథపుత్రుడు కర్ణుడు స్థిరంగా నిలిచినదాన్ని చూసి రథచక్రాన్ని పట్టుకొని అతనిపై విసిరాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield ethic of decisive action under pressure: when conventional means are insufficient, a warrior’s presence of mind and resolve become the weapon. It also reflects the harsh reality of kṣatriya-dharma in war—valor expressed through immediate, forceful response, even with improvised arms.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Sahadeva, seeing Karṇa standing ready in the fight, jumps down from his chariot, grabs a chariot-wheel, and throws it at Karṇa (called ‘Adhiratha’s son’).