Shloka 71
अलंबलवधः (Alaṃbala-vadhaḥ) / The Slaying of Alaṃbala and the Advance toward Karṇa
दुःशासनमुखान् वीरान् नावधीत् सात्यकिर्वशी । रक्षन् प्रतिज्ञां भीमेन पार्थेन च पुराकृताम्,राजन्! अपने मनको वशमें करनेवाले सात्यकिने रथहीन हुए कर्णको तथा दुःशासन आदि आपके वीर पुत्रोंको भी उस समय इसलिये नहीं मारा कि वे भीमसेन और अर्जुनकी पहलेसे की हुई प्रतिज्ञाकी रक्षा कर रहे थे
sañjaya uvāca |
duḥśāsanamukhān vīrān nāvadhīt sātyakir vaśī |
rakṣan pratijñāṃ bhīmena pārthena ca purākṛtām, rājan ||
ఇంద్రియనిగ్రహం గల సాత్యకి దుశ్శాసన-ప్రధానులైన ఆ వీరులను వధించలేదు; ఎందుకంటే భీమసేనుడు, పార్థుడు (అర్జునుడు) ముందుగా చేసిన ప్రతిజ్ఞను అతడు కాపాడుతున్నాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a righteous war, ethical restraint matters: Sātyaki chooses not to take a victory that would violate the moral economy of vows, preserving Bhīma’s and Arjuna’s pledged responsibility to complete what they had sworn.
Sañjaya reports to the king that Sātyaki, though capable, does not kill Duḥśāsana and other prominent Kaurava warriors, because he is intentionally safeguarding the earlier vows of Bhīma and Arjuna—leaving those foes for them to confront as promised.