Shloka 70
तथा तु विरथं कर्ण पुत्रांश्ष॒ तव पार्थिव,राजन्! अपने मनको वशमें करनेवाले सात्यकिने रथहीन हुए कर्णको तथा दुःशासन आदि आपके वीर पुत्रोंको भी उस समय इसलिये नहीं मारा कि वे भीमसेन और अर्जुनकी पहलेसे की हुई प्रतिज्ञाकी रक्षा कर रहे थे
tathā tu virathaṁ karṇa-putrāṁś ca tava pārthiva, rājan, apane manako vaśaṁ karanevāle sātyakine rathahīna hue karṇako tathā duḥśāsana-ādīn āpake vīra putrān api tadā tasmād na jaghāna, yat te’pi bhīmasena-arjunābhyāṁ pūrvaṁ kṛtāyāḥ pratijñāyāḥ rakṣāṁ kurvanti sma.
సంజయుడు అన్నాడు—రాజా, కర్ణుడు రథహీనుడైనప్పటికీ ఇంద్రియనిగ్రహం గల సాత్యకి అతన్ని చంపలేదు; అలాగే ఆ సమయంలో దుశ్శాసనాది మీ వీరపుత్రులను కూడా వధించలేదు. కారణం ఏమనగా—వారు ఆ క్షణంలో భీమసేనుడు, పార్థుడు (అర్జునుడు) ముందుగా చేసిన ప్రతిజ్ఞను కాపాడుతున్నారు; అందువల్ల సాత్యకి ధర్మసీమను అతిక్రమించలేదు.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, restraint guided by dharma matters: Satyaki does not exploit Karna’s chariotless vulnerability, and he respects the moral-legal space created by Bhima and Arjuna’s prior vows, showing that pledged claims and ethical boundaries can limit violence.
During the Kurukshetra battle, Karna becomes chariotless. Satyaki, though capable of killing him (and also Duhshasana and other Kaurava princes present), refrains because those opponents fall under the scope of earlier vows made by Bhima and Arjuna, and Satyaki chooses not to interfere with or violate those pledged undertakings.