Shloka 57
अलंबलवधः (Alaṃbala-vadhaḥ) / The Slaying of Alaṃbala and the Advance toward Karṇa
कर्णश्वञामरसंकाशो युयुधानश्न सात्यकि: । अन्योन्यं तौ महाराज शरवर्षरवर्षताम्,महाराज! देवताओंके समान तेजस्वी कर्ण तथा सत्यकपुत्र युयुधान दोनों एक-दूसरेपर बाणोंकी बौछार करने लगे
karṇaś ca amarasaṅkāśo yuyudhānaś ca sātyakiḥ | anyonyaṃ tau mahārāja śaravarṣaṃ prāvarṣatām ||
సంజయుడు పలికెను—మహారాజా! దేవతలవలె తేజస్సుగల కర్ణుడు మరియు సత్యకిపుత్రుడు యుయుధానుడు (సాత్యకి) ఇద్దరూ ఎదురెదురుగా నిలిచి పరస్పరం బాణవర్షం కురిపించసాగిరి.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic in wartime: renowned warriors, committed to their respective duties and loyalties, confront each other directly. It implicitly raises the moral tension of dharma in battle—courage and skill are praised, yet the same virtues serve a destructive end.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Karṇa and Yuyudhāna Sātyaki, both shining like divine beings, engage one another and unleash dense volleys of arrows, initiating or intensifying a fierce duel.