Shloka 22
कर्ण-पाण्डव-संमर्दः — Karṇa and Arjuna’s Intensified Engagement
स सायकमयैजललिैर्भीम: कर्णरथं प्रति । भानुमद्धिः शिलाधौतैर्भानो: प्राच्छादयत् प्रभाम्,कर्णके रथपर भीमसेनने सानपर चढ़ाकर स्वच्छ किये हुए तेजस्वी बाणोंका जाल-सा बिछाकर सूर्यकी प्रभाको आच्छादित कर दिया
sa sāyakamayair jalalair bhīmaḥ karṇarathaṃ prati | bhānumadbhir śilādhautair bhānoḥ prācchādayat prabhām ||
సంజయుడు పలికెను— భీమసేనుడు కర్ణుని రథమునకు ఎదురుగా, శిలపై పదును పెట్టిన ప్రకాశవంతమైన తీక్ష్ణ బాణముల ఘనవర్షాన్ని కురిపించెను; దానివల్ల సూర్యుని కాంతి కూడా కప్పబడినట్లు ఆకాశం ఆవరించబడినది।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the awe-inspiring force of martial skill within a dharmic war: power can eclipse even nature’s light, yet it remains morally weighty because it is exercised in a context where duty, justice, and self-control are under constant trial.
Sañjaya describes Bhīma directing a net-like barrage of bright, sharpened arrows at Karṇa’s chariot, so intense that it metaphorically ‘covers’ the sun’s radiance—an image of overwhelming attack and battlefield ferocity.