Shloka 52
दुर्योधन-कर्ण-संवादः
Duryodhana–Karna Dialogue on Vyūha-bheda and Daiva
मोहिता बाणजालेन भारद्वाजेन संयुगे । ऊरुग्राहगृहीतानां पजचलानां महारथा:,उस युद्धस्थलमें भरद्वाजनन्दन द्रोणाचार्यके बाण-समूहोंसे आहत हो पांचाल महारथी मूर्छित हो रहे थे। उनकी जाँघें अकड़ गयी थीं
sañjaya uvāca |
mohitā bāṇajālena bhāradvājena saṃyuge |
ūrugrāhagṛhītānāṃ pāñcālānāṃ mahārathāḥ ||
ఆ యుద్ధంలో భారద్వాజనందన ద్రోణుని బాణజాలానికి మోహితులై పాంచాల మహారథులు, జఘనాలను ఎవరో పట్టేసినట్లుగా అసహాయులై, స్థంభించి మూర్ఛతో కూలిపోతున్నారు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh ethical reality of war: even celebrated heroes can be rendered helpless by superior force. It implicitly invites reflection on kṣatriya-dharma—duty in battle—while also exposing the suffering and loss of agency that warfare inflicts, complicating any simplistic glorification of victory.
Sañjaya reports that Droṇa, fighting fiercely, showers the Pāñcāla champions with such dense volleys of arrows that they become dazed and incapacitated, compared to men caught in a disabling thigh-grip, collapsing or losing effective control on the battlefield.