Shloka 5
कर्णभीमसेनयुद्धम् | Karṇa–Bhīmasena Engagement
Chapter 111
अलम्बुषमथो विद्ध्वा सिंहवद् व्यनदन्मुहुः । घटोत्कचने बीस नाराचोंद्वारा अलम्बुषकी छातीमें गहरी चोट पहुँचाकर बारंबार सिंहके समान गर्जना की ।। ४ $ || तथैवालम्बुषो राजन् हैडिम्बिं युद्धदुर्मदम्
alambuṣam atho viddhvā siṁhavad vyanadan muhuḥ | tathaivālambuṣo rājan haiḍimbiṁ yuddha-durmadam ||
సంజయుడు పలికెను—అలంబుషుని బాణాలతో గాయపరచి, ఘటోత్కచుడు సింహంలా మళ్లీ మళ్లీ గర్జించెను. ఆపై, ఓ రాజా, అలంబుషుడును అదే విధంగా యుద్ధోన్మత్తుడైన హైడింబుడు (ఘటోత్కచుడు) ఎదుట నిలిచెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war amplifies passions: victory and injury provoke further roaring pride and retaliatory aggression. Ethically, it points to the self-perpetuating cycle of violence—prowess becomes fuel for more violence unless restrained by dharma and discernment.
Ghaṭotkaca strikes Alambuṣa and roars repeatedly like a lion. In response, Alambuṣa also advances to engage Ghaṭotkaca (called Haiḍimba), who is described as battle-maddened.