Shloka 226
कर्णभीमसेनयुद्धम् | Karṇa–Bhīmasena Engagement
Chapter 111
रुषिता: पन्नगा यद्धद् गिरिशूड़ं महाबला: । जैसे रोषमें भरे हुए महाबली सर्प पर्वतसे शिखरपर चढ़ जाते हैं, उसी प्रकार अलम्बुषके वे झुकी हुई गाँठवाले बाण उस समय घटोत्कचके शरीरमें घुस गये
sañjaya uvāca | ruṣitāḥ pannagā yaddhad giriśūḍaṃ mahābalāḥ | yathā roṣeṇa pūrṇā mahābalāḥ pannagāḥ parvataśikharaṃ samārohanti, tathā alambuṣasya te jhukī-huī gāṇṭha-vāle bāṇāḥ tadā ghaṭotkacasya śarīre praviṣṭāḥ |
సంజయుడు పలికెను—కోపంతో ఉప్పొంగిన మహాబల సర్పాలు పర్వతశిఖరాన్ని ఎక్కినట్లే, ఆ సమయంలో అలంబుషుని గంతులుగల, క్రిందికి వంగిన బాణాలు ఘటోత్కచుని దేహంలోకి చొచ్చుకుపోయాయి।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how uncontrolled wrath amplifies destructive power in war; poetic comparison to serpents suggests anger can make violence feel inevitable and relentless, warning against letting rage govern action.
During the night battle, Alambuṣa shoots distinctive arrows that penetrate Ghaṭotkaca’s body; Sanjaya describes their force through a simile of enraged serpents climbing a mountain peak.