Shloka 15
कर्णभीमसेनयुद्धम् | Karṇa–Bhīmasena Engagement
Chapter 111
नकुलं च त्रिसप्तत्या द्रौपदेयांश्व॒ मारिष | पज्चभि: पज्चभिर्विद्ध्वा घोरं॑ नादं ननाद ह,आर्य! उसने युधिष्ठिरको तीन, सहदेवको सात, नकुलको तिहत्तर और द्रौपदीपुत्रोंको पाँच-पाँच बाणोंसे घायल करके घोर गर्जना की
nakulaṃ ca trisaptatyā draupadeyāṃś ca māriṣa | pañcabhiḥ pañcabhir viddhvā ghoraṃ nādaṃ nanāda ha ||
సంజయుడు పలికెను—ఓ మహనీయుడా! అతడు నకులుని డెబ్బైమూడు బాణాలతో, ద్రౌపది పుత్రులను ఒక్కొక్కరిని ఐదు ఐదు బాణాలతో గాయపరచి, భయంకరంగా గర్జించాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse reflects the kṣatriya battlefield code: martial success is publicly asserted through a roar or proclamation, serving both as self-affirmation and as psychological pressure on the enemy. It implicitly raises ethical awareness of how power is displayed and how intimidation functions within war.
Sañjaya reports that a warrior (contextually, the attacking hero in this section) strikes Nakula with seventy-three arrows and wounds each of Draupadī’s sons with five arrows, then roars loudly to signal dominance and challenge the opposing side.