Shloka 14
कर्णभीमसेनयुद्धम् | Karṇa–Bhīmasena Engagement
Chapter 111
युधिष्टिरं त्रिभिविद्ध्वा सहदेवं च सप्तभि:,आर्य! उसने युधिष्ठिरको तीन, सहदेवको सात, नकुलको तिहत्तर और द्रौपदीपुत्रोंको पाँच-पाँच बाणोंसे घायल करके घोर गर्जना की
yudhiṣṭhiraṃ tribhir viddhvā sahadevaṃ ca saptabhiḥ
సంజయుడు పలికెను—అతడు యుధిష్ఠిరుని మూడు బాణాలతో, సహదేవుని ఏడు బాణాలతో గాయపరచి; నకులుని డెబ్బైమూడు బాణాలతో కొట్టి, ద్రౌపది పుత్రులను ఒక్కొక్కరిని ఐదు ఐదు బాణాలతో గాయపరచి, అనంతరం భయంకరంగా గర్జించాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the brutal intensity of war and the kṣatriya ethos of asserting prowess; ethically, it underscores how battle often turns into displays of dominance and terror, reminding readers that even righteous causes can involve grievous harm and psychological intimidation.
In Sañjaya’s battlefield report, a powerful warrior strikes key Pāṇḍava figures—Yudhiṣṭhira and Sahadeva explicitly in the Sanskrit line, and (as continued in the received reading/translation tradition) also Nakula and Draupadī’s sons—then roars fiercely, signaling triumph and attempting to demoralize opponents.