Shloka 77
भीष्मशिबिरगमनम् — Duryodhana’s Visit to Bhīṣma’s Camp and the Command Appeal
सकुण्डलं समुकुटं पद्मेन्दुसदृशप्रभम् । इरावत: शिरो रक्षा: पातयामास भूतले,इरावानके कमल और चन्द्रमाके समान कान्तिमान् तथा कुण्डल एवं मुकुटसे मण्डित मस्तकको काटकर राक्षसने धरतीपर गिरा दिया
sakuṇḍalaṃ samukuṭaṃ padmendusadṛśaprabham | irāvataḥ śiro rakṣāḥ pātayāmāsa bhūtale ||
సంజయుడు పలికెను—కుండలములు, మకుటముతో అలంకృతమై, పద్మచంద్రులవలె ప్రకాశించు ఇరావానుని శిరస్సును రాక్షసుడు నరికివేసి భూమిపై పడవేశెను।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh impartiality of war: splendor, rank, and beauty do not shield one from death. It invites reflection on the ethical weight of battle and the tragic impermanence of worldly glory.
Sañjaya reports that a rākṣasa beheads Irāvān, and the severed head—described as crowned, earring-adorned, and luminous like lotus and moon—falls to the ground.