Shloka 6
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
अविध्यत् फाल्गुनं राजन् नवत्या निशितै: शरै: । वासुदेवं च सप्तत्या विव्याध परमेषुभि:,राजन! युद्धमें अर्जुनके द्वारा अपने धनुषका काटा जाना अअश्वत्थामाको सहन नहीं हुआ। उस वेगशाली वीरने क्रोधसे मूर्च्छित होकर तुरंत ही दूसरा धनुष ले नब्बे पैने बाणोंद्वारा अर्जुनको और सत्तर श्रेष्ठ सायकोंद्वारा श्रीकृष्णको घायल कर दिया
sañjaya uvāca |
avidhyat phālgunaṃ rājan navatyā niśitaiḥ śaraiḥ |
vāsudevaṃ ca saptatyā vivyādha parameṣubhiḥ ||
సంజయుడు పలికెను—రాజా! అతడు ఫాల్గుణుడైన అర్జునుని తొంభై పదునైన బాణాలతో, వాసుదేవుడైన శ్రీకృష్ణుని డెబ్బై ఉత్తమ బాణాలతో వేదించాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and wounded ego in war can rapidly escalate harm, extending violence even toward a charioteer like Kṛṣṇa; it implicitly warns that loss of self-control increases one’s ethical burden amid kṣatriya conflict.
Sañjaya reports to the king that the warrior (contextually Aśvatthāmā in this passage) shoots Arjuna with ninety sharp arrows and then wounds Kṛṣṇa with seventy excellent shafts, intensifying the duel on the battlefield.