Shloka 45
Droṇa–Dhṛṣṭadyumna-yuddha (द्रोण-धृष्टद्युम्न-युद्धम्) — Tactical duel and allied interventions
व्यभ्राजेतां ततस्तौ तु संयुगे शरविक्षतौ । यथा देवासुरे युद्धे बलशक्रौ महाबलौ,जैसे देवासुर-संग्राममें महाबली बलासुर और इन्द्र घायल हो गये थे, उसी प्रकार इस युद्धमें एक-दूसरेके बाणोंसे क्षत-विक्षत हो अलम्बुष और घटोत्कच अद्भुत शोभा धारण कर रहे थे इति श्रीमहाभारते भीष्मपर्वणि भीष्मवधपर्वणि द्वन्द्ययुद्धे पज्चचत्वारिंशो 5ध्याय: ।। ४५ ।। इस प्रकार श्रीमह्याभारत भीष्मपर्वके अन्तर्गत भीष्मवधपर्वमें द्वद्ध-युद्धविषयक पैंतालीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
sañjaya uvāca |
vyabhrājetāṃ tatastau tu saṃyuge śaravikṣatau |
yathā devāsure yuddhe balaśakrau mahābalau ||
అప్పుడు యుద్ధంలో బాణాలతో గాయపడి చీలిపోయిన ఆ ఇద్దరూ, దేవాసుర సంగ్రామంలో మహాబలులు బలాసురుడు మరియు శక్రుడు (ఇంద్రుడు) గాయపడినప్పటికీ ఎలా ప్రకాశించారో అట్లే దీప్తిగా మెరిశారు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a kṣatriya ideal: even when wounded, a warrior’s steadfastness and courage can appear as a kind of radiance. It also uses the Deva–Asura paradigm to frame battlefield suffering within a larger moral-epic register, where endurance and resolve are praised.
Sañjaya describes two opposing fighters in close combat, both pierced and torn by arrows, yet appearing splendid. Their condition is compared to Indra (Śakra) and the Asura Bala when both were wounded in the ancient war between gods and demons.