Shloka 41
Droṇa–Dhṛṣṭadyumna-yuddha (द्रोण-धृष्टद्युम्न-युद्धम्) — Tactical duel and allied interventions
तौ तत्र समरे क्रुद्धौ नर्दन्तौ च पुन: पुनः । समीयतु: सुसंक्रुद्धावड्रारकबुधाविव,उस रणभूमिमें वे दोनों वीर परस्पर कुपित हो रोषमें भरे हुए मंगल और बुधकी भाँति बारंबार गर्जते हुए युद्ध कर रहे थे
tau tatra samare kruddhau nardantau ca punaḥ punaḥ | samīyatuḥ susaṃkruddhāv aṅgāraka-budhāv iva ||
ఆ యుద్ధరంగంలో ఆ ఇద్దరు వీరులు క్రోధంతో నిండిపోయి, మళ్లీ మళ్లీ గర్జిస్తూ, అత్యంత ఉగ్రులై అంగారకుడు (మంగళుడు) మరియు బుధుడిలా పరస్పరం ఎదురెదురుగా దూసుకొచ్చారు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how anger (krodha) intensifies conflict: when warriors are ruled by wrath, their encounter becomes a destructive, self-reinforcing cycle. By likening them to clashing planets, the text suggests that unchecked passion can feel inevitable and overpowering—an ethical warning within the war narrative.
Sañjaya describes two opposing heroes on the battlefield repeatedly closing in on each other, roaring and fighting with heightened fury. The comparison to Mars and Mercury conveys the ferocity and dramatic spectacle of their engagement.