Shloka 7
Bhakti–Akṣara-Upāsanā-Viveka
Devotion to the Personal vs. Contemplation of the Imperishable
एतां विभूतिं योगं च मम यो वेत्ति तत्त्वतः । सो<विकम्पेन योगेनः युज्यते नात्र संशय:,जो पुरुष मेरी इस परमैश्चर्यरूप विभूतिकोः और योगशक्तिको< तत्त्वसे जानता है, वह निश्चल भक्तियोगसे युक्त हो जाता है--इसमें कुछ भी संशय नहीं है
etāṁ vibhūtiṁ yogaṁ ca mama yo vetti tattvataḥ | so 'vikampena yogena yujyate nātra saṁśayaḥ ||
నా ఈ విభూతిని, నా యోగశక్తిని తత్త్వంగా ఎవడు తెలుసుకుంటాడో, అతడు కంపించని భక్తియోగంతో యుక్తుడవుతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు।
अजुन उवाच
Educational Q&A
True understanding of the Divine’s manifestations (vibhūti) and unifying power (yoga) naturally culminates in unwavering devotion and inner integration; knowledge ripens into steady bhakti rather than mere admiration or speculation.
In the midst of the Kurukṣetra setting, the teaching emphasizes that recognizing the Lord’s sovereignty and presence in the world is not abstract theology: it stabilizes the seeker, making devotion firm and doubtless even amid the demands of duty and conflict.