Shloka 65
कर्मयोग–ज्ञानयज्ञ–अवतारोपदेश
Karma-Yoga, Jñāna-Yajña, and Avatāra Instruction
प्रसादे सर्वदु:ःखानां हानिरस्योपजायते । प्रसन्नचेतसो हाशु बुद्धि: पर्यवतिछते,अन्त:करणकी प्रसन्नता होनेपर इसके सम्पूर्ण दुःखोंका अभाव हो जाता है और उस प्रसन्न चित्तवाले कर्मयोगीकी बुद्धि शीघ्र ही सब ओरसे हटकर एक परमात्मामें ही भलीभाँति स्थिर हो जाती है
prasāde sarvaduḥkhānāṁ hānir asyopajāyate | prasannacetaso hy āśu buddhiḥ paryavatiṣṭhate ||
అంతఃకరణంలో ప్రసన్నత (ప్రసాదం) కలిగినప్పుడు అతని సమస్త దుఃఖాలు నశిస్తాయి; ప్రసన్నచిత్తుడైన కర్మయోగి బుద్ధి త్వరగా చెల్లాచెదురైన దారులనుండి మరలీ ఒక పరమాత్మలోనే స్థిరపడుతుంది.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that when serenity/clarity (prasāda) arises in the inner instrument, suffering diminishes, and the intellect becomes steady—no longer dispersed among many aims but established in the Supreme Self. Ethical life and disciplined practice culminate in inner composure, which supports right discernment.
In the Bhīṣma Parva’s Bhagavad-gītā context, Arjuna is engaged in a dialogue about yoga and right action amid the impending war. This verse highlights the psychological and spiritual result of yogic composure: sorrow subsides and the mind’s discerning power becomes firmly settled in the highest reality.