Shloka 27
कोपिता: पाण्डवा नित्यं समाश्रित्य सुयोधनम् । जैसे वसुदेवनन्दन श्रीकृष्ण पाण्डुपुत्र अर्जुनकी सहायताके लिये दृढ़प्रतिज्ञ हैं
kopitāḥ pāṇḍavā nityaṃ samāśritya suyodhanam | yathā vasudevanandanaḥ śrīkṛṣṇaḥ pāṇḍuputrārjunasya sahāyatāyai dṛḍhapratijñaḥ, tathā mama dhanaṃ śarīraṃ strī putrāś ca yaśaś ca sarvaṃ duryodhanāya niṣṭhāpitam | yajñeṣu pracuradakṣiṇādāyin kurunandana bhīṣma! ahaṃ duryodhanam āśritya pāṇḍavānāṃ krodhaṃ nityaṃ tasmād vardhayāmi yathā kṣatriyajātiḥ rogair na mriyeta, api tu yuddhe vīragatiṃ prāpnoti || avaśyabhāvī hārthodyaṃ yo na śakyo nivartitum ||
కురునందన భీష్మా, యజ్ఞాలలో విరివిగా దక్షిణలు ఇచ్చే పితామహా! సుయోధనుడు (దుర్యోధనుడు)ను ఆశ్రయించి నేను పాండవుల కోపాన్ని నిత్యం రెచ్చగొట్టాను. వసుదేవనందన శ్రీకృష్ణుడు పాండుపుత్రుడు అర్జునునికి సహాయపడటానికి దృఢప్రతిజ్ఞగా ఉన్నట్లే, నా ధనం, నా శరీరం, నా భార్య, నా కుమారులు, నా యశస్సు—అన్నీ దుర్యోధనునికే అర్పితం. క్షత్రియవంశం రోగాలవల్ల క్షీణించి నశించకుండా, యుద్ధంలో వీరగతిని పొందాలని పాండవుల రోషాన్ని నేను ఎల్లప్పుడూ ప్రదీప్తంగా ఉంచాను. అవశ్యమై జరగవలసినదాన్ని ఎవ్వరూ నివారించలేరు.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The passage frames kṣatriya-ethics as a commitment to decisive action and honor in battle, even at personal cost. Karna presents unwavering loyalty and vowed support as virtues, while also invoking destiny—what is fated cannot be averted—thereby highlighting the tension between moral agency and perceived inevitability.
Karna addresses Bhīṣma, declaring that he has aligned himself with Duryodhana and deliberately sustained the Pandavas’ anger to drive the conflict toward open war. He compares his own dedication to Duryodhana with Kṛṣṇa’s steadfast support of Arjuna, emphasizing total self-offering—wealth, body, family, and reputation—for his chosen ally.