Shloka 54
ममावसानाच्छान्तिरस्तु प्रजानां संगच्छन्तां पार्थिवा: प्रीतिमन्त:ः । पिता पुत्र मातुलं भागिनेयो भ्राता चैव क्षातरं प्रैतु राजन्,“राजन! मेरे जीवनका अन्त होनेसे प्रजाओंमें शान्ति हो जाय। सब राजा प्रसन्नतापूर्वक एक-दूसरेसे मिलें। पिता पुत्रसे, भानजा मामासे और भाई भाईसे मिले
mamāvasānāc chāntir astu prajānāṃ saṅgacchantāṃ pārthivāḥ prītimantaḥ | pitā putra mātulaṃ bhāgineyo bhrātā caiva kṣātraṃ praitu rājan ||
సంజయుడు అన్నాడు—“రాజా! నా జీవితం ముగియడంతో ప్రజలకు శాంతి కలుగుగాక. సమస్త రాజులు పరస్పరం ప్రీతితో కలుసుకొనుగాక. తండ్రి కుమారునితో కలవుగాక; మేనల్లుడు మేనమామతో కలవుగాక; అన్నదమ్ములు అన్నదమ్ములతో కలవుగాక—రాజా, క్షాత్రధర్మం మళ్లీ సౌహార్దంలో నిలవుగాక.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse voices a benediction for social and political reconciliation: even amid a kṣatriya world shaped by conflict, the highest good is the restoration of peace—kings meeting in goodwill and families reuniting across strained bonds.
Sanjaya addresses the king and expresses a wish that, with his own end, peace may arise for the people and that rulers and relatives—father and son, uncle and nephew, brother and brother—may come together again, signaling a longing for harmony after the devastation of war.