Shloka 6
नेमिनिहादिसंतापो महास्त्रोदयपावक: । चित्रचापमहाज्वालो वीरक्षयमहेन्धन:,अताडयन् रणे भीष्मं सहिता: सर्वसृञज्जया: । समस्त सूंजय वीर एक साथ संगठित हो भयंकर शतघ्नी, परिघ, फरसे, मुद्गर, मुसल, प्रास, गोफन, स्वर्णमय पंखवाले बाण, शक्ति, तोमर, कम्पन, नाराच, वत्सदन््त और भुशुण्डी आदि अस्त्र-शस्त्रोंद्वारा रणभूमिमें भीष्मको सब ओरसे पीड़ा देने लगे
sañjaya uvāca | neminihādisantāpo mahāstrodayapāvakaḥ | citracāpamahājvālo vīrakṣayamahendhanaḥ | atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ |
సంజయుడు పలికెను—రథచక్రాల గర్జన దాని తాపమై, మహాస్త్రాల ఉద్భవం దాని అగ్నియై, విచిత్ర ధనుస్సులు దాని మహాజ్వాలలై, వీరక్షయం దాని మహా ఇంధనమై—అటువంటి దహనాగ్నివలె సమస్త సృంజయులు ఏకమై యుద్ధమున అన్ని వైపుల నుండీ భీష్ముని మీద దాడి చేసిరి.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames battle as a consuming fire: once unleashed, violence feeds on heroic bodies and spreads through collective momentum. Ethically, it warns that even valor and duty, when absorbed into war’s machinery, can become instruments of widespread destruction—calling for discernment about the costs of conflict.
Sañjaya describes the Sṛñjaya warriors acting together to strike Bhīṣma from all sides in the Kurukṣetra war. The assault is portrayed through a metaphor of a blazing fire fueled by the fall of heroes and ignited by the deployment of powerful weapons.