Shloka 20
विजितस्तव पुत्रोडपि भीष्मबाहुव्यपाश्रय:,भीष्मकी भुजाओंके आश्रयमें रहनेवाला आपका मदोन्मत्त पुत्र दुःशासन पराजित होनेपर भी बार-बार सुस्ताकर बड़े वेगसे युद्ध करता था। राजन! अर्जुन उस रफक्षेत्रमें युद्ध करते हुए बड़ी शोभा पा रहे थे
sañjaya uvāca | vijitas tava putro 'pi bhīṣma-bāhu-vyapāśrayaḥ, bhīṣmasya bhujayoḥ āśraye vartamānaḥ tava madonmattaḥ putro duḥśāsanaḥ parājito 'pi punaḥ punaḥ saṃstabhya mahā-vegena yuddham akarot | rājan, arjunaḥ tasmin raṇa-kṣetre yuddham kurvan mahāṃ śobhām avāpa |
సంజయుడు పలికెను—ఓ మహారాజా! ఓడిపోయినప్పటికీ మీ కుమారుడు దుశ్శాసనుడు, గర్వమత్తుడై భీష్ముని బాహుబల ఆశ్రయంతో, మళ్లీ మళ్లీ ధైర్యం తెచ్చుకొని మహావేగంతో యుద్ధంలోకి దూకేవాడు. రాజా, ఆ రణభూమిలో యుద్ధం చేస్తూ అర్జునుడు విశేష తేజస్సుతో ప్రకాశించాడు; ఆయుధాల ఘర్షణ మధ్య అతని పరాక్రమం స్పష్టంగా వెలిగింది.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts two inner drives in war: arrogant persistence that leans on another’s might (Duhshasana relying on Bhishma) versus earned radiance through skill and steadfast action (Arjuna’s conspicuous splendour). It implicitly warns that pride and borrowed strength can fuel reckless repetition, while true excellence manifests as clarity and distinction amid chaos.
Sanjaya reports to King Dhritarashtra that Duhshasana, though repeatedly defeated, keeps regaining composure and charging back into combat under the protective support of Bhishma. At the same time, Arjuna is described as standing out brilliantly on the battlefield through his fighting.