Shloka 96
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
ननाद बलवन्नादं त्रासयानो महद् बलम् । इधर सुशर्माने भी रणक्षेत्रमें नौ शीघ्रगामी बाणोंद्वारा अर्जुनको घायल करके पाण्डवोंकी विशाल सेनाको भयभीत करते हुए बड़े जोरसे सिंहनाद किया
sañjaya uvāca
nanāda balavannādaṃ trāsayāno mahad balaṃ |
సంజయుడు అన్నాడు—అతడు మహాబలంతో గర్జించి సింహనాదంలా ఘోరధ్వని చేసి మహాసేనను భయపెట్టాడు. సుశర్మా తొమ్మిది వేగంగా దూసుకెళ్లే బాణాలతో అర్జునుని త్వరగా గాయపరచి, పాండవుల విశాల సేనను త్రాసపెట్టాలని రణరంగంలో తన సవాలును ప్రకటించాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how fear and morale are decisive forces in war: a warrior’s roar and display of prowess can unsettle an entire host. Ethically, it reflects kṣatriya-dharma in its harsh form—valor and intimidation used to gain advantage—while implicitly reminding that inner steadiness is required to withstand such psychological assaults.
In the Kurukṣetra battle, Suśarmā (an ally of the Kauravas) strikes Arjuna with nine swift arrows and then roars loudly like a lion, aiming to frighten and destabilize the large Pāṇḍava army. Sañjaya reports this surge of aggression and intimidation.