Shloka 35
Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
कुले महति जातासि क्षत्रियाणां महात्मनाम् | मा शुचश्चपलाक्ष त्वं पद्मपत्रनिभेक्षणे,“बेटी! कमलदललोचने! तुम महात्मा क्षत्रियोंके महान् कुलमें उत्पन्न हुई हो; अतः तुम अपने चंचल नेत्रोंवाले पुत्रके लिये शोक न करो
kule mahati jātāsi kṣatriyāṇāṁ mahātmanām | mā śucaś capalākṣa tvaṁ padmapatranibhekṣaṇe ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— కుమార్తె! పద్మపత్రసమాన నేత్రాలదానా! నీవు మహాత్మ క్షత్రియుల మహత్తర వంశంలో జన్మించితివి; కనుక చంచల నేత్రాల నీ కుమారుని కోసం శోకించకు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse offers ethical consolation: one should restrain excessive grief by remembering one’s dharma and the steadiness expected of a noble Kṣatriya lineage—sorrow is acknowledged but not allowed to overwhelm duty and composure.
Vaiśampāyana addresses a grieving woman, praising her noble birth and urging her not to lament for her son, using affectionate epithets (“lotus-eyed”) while redirecting her from sorrow toward fortitude.