Shloka 123
Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
बालभावेन विनयमात्मनो5डकथयत् प्रभु: । “श्रीकृष्ण! वह महातेजस्वी और प्रभावशाली बालक अपने बालस्वभावके कारण मेरे सामने विनीतभावसे अपनी वीरताकी प्रशंसा किया करता था
bālabhāvena vinayam ātmano ’kathayat prabhuḥ | “śrīkṛṣṇa! sa mahātejasvī prabhāvaśālī ca bālakaḥ svabālasvabhāvena mama purato vinītabhāvena svāṃ vīratāṃ praśaṃsati sma” |
వైశంపాయనుడు పలికెను— “హే శ్రీకృష్ణా! ఆ బాలుడు మహాతేజస్సుతో, గొప్ప ప్రభావంతో కూడినవాడు. తన బాలస్వభావం వల్ల నా ఎదుట వినయంగా నిలిచినా, మళ్లీ మళ్లీ తన వీరత్వాన్నే పొగడుతూ చెప్పేవాడు. నిర్దోషత్వం అనే ముసుగులో తన పరాక్రమాన్ని పలుకుతూ, బయటకు మాత్రం నమ్రతనే నిలుపుకొనేవాడు.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical tension: outward humility (vinaya) can coexist with self-advertisement. It invites discernment—true modesty is not merely a posture, and even innocence can mask pride or a desire for recognition.
Vaiśampāyana addresses Śrī Kṛṣṇa and describes a powerful, radiant boy who, because of his childish disposition, would appear deferential before the speaker while repeatedly praising his own heroism.