Shloka 7
Kāma–Mamatā–Upadeśa
Discourse on Desire, Possessiveness, and Ritual Duty
अथवा वसतः: पार्थ वने वन्येन जीवत: । ममता यस्य द्रव्येषु मृत्योरास्ये स वर्तते,किंतु कुन्तीनन्दन! जो वनमें रहकर जंगली फल-मूलोंसे ही जीवन-निर्वाह करता है, उसकी भी यदि द्रव्योंमें ममता है तो वह मौतके मुखमें ही विद्यमान है
athavā vasataḥ pārtha vane vanyena jīvataḥ | mamatā yasya dravyeṣu mṛtyor āsye sa vartate ||
హే పార్థా! ఎవడైనా అరణ్యంలో నివసించి అడవి ఫలమూలాలతోనే జీవనాన్ని నడిపినా, ద్రవ్యాలపై ‘నాది’ అనే మమకారం ఉంటే అతడు మరణముఖంలోనే నివసిస్తున్నవాడే. బాహ్య సన్యాసరూపం రక్షించదు; అంతరంగ అనాసక్తియే పతనాన్ని దూరం చేస్తుంది.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
External austerity—such as living in a forest on wild fruits and roots—does not by itself free a person. If possessiveness (mamatā) toward possessions persists, one remains spiritually endangered, described as being ‘in the mouth of Death’. True safety lies in inner non-attachment.
Vāyudeva addresses Arjuna (Pārtha) and warns him through a pointed example: even a forest-dweller living on minimal means can be bound by craving and ownership. The instruction shifts attention from outward lifestyle to inward attitude.