Shloka 5
Kāma–Mamatā–Upadeśa
Discourse on Desire, Possessiveness, and Ritual Duty
अविनाशो<स्य सत्त्वस्य नियतो यदि भारत | भित्त्वा शरीरं भूतानामहिंसां प्रतिपद्यते,भरतनन्दन! यदि इस जगत्की सत्ताका विनाश न होना ही निश्चित हो, तब तो प्राणियोंके शरीरका भेदन करके भी मनुष्य अहिंसाका ही फल प्राप्त करेगा
avināśo 'sya sattvasya niyato yadi bhārata | bhittvā śarīraṃ bhūtānām ahiṃsāṃ pratipadyate ||
వాయువు పలికెను— ఓ భారతా, ఈ జగత్తు సత్త్వము అవినాశి అని నిశ్చయంగా భావిస్తే, ఆ తర్కమునుబట్టి ప్రాణుల శరీరాలను చీల్చినప్పటికీ మనిషి అహింసాఫలమును పొందినట్టే అవుతుంది.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse tests a moral argument: if one assumes that the true essence of beings is indestructible, then physical harm could be wrongly claimed to be compatible with non-violence. It highlights the danger of using metaphysical claims to excuse हिंसा (harm) and to confuse ethical accountability.
Vāyudeva addresses a Bharata prince in a didactic exchange, presenting a pointed line of reasoning about indestructibility and the supposed ‘fruit’ of ahiṃsā, as part of a broader discussion on dharma and the moral evaluation of injury and action.