Shloka 26
कुन्ती–व्याससंवादः
Kuntī–Vyāsa Dialogue on Durvāsā’s Boon and Karṇa’s Birth
हतपुत्रस्य संग्रामे दानानि ददत: सदा । ज्ञातिसम्बन्धिमित्राणां भ्रातृणां स््वजनस्यथ च,इस प्रकार जिनके पुत्र रणभूमिमें मारे गये थे, उन राजा धृतराष्ट्रने अपने जाति-भाई, सम्बन्धी, मित्र, बन्धु और स्वजनोंके निमित्त सदा दान देते हुए (युद्ध समाप्त होनेके बाद) पंद्रह वर्ष हस्तिनापुर नगरमें व्यतीत किये थे और तीन वर्ष वनमें तपस्या करते हुए बिताये थे
hataputrasya saṅgrāme dānāni dadataḥ sadā | jñātisambandhimitrāṇāṃ bhrātṝṇāṃ svajanasya ca ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—యుద్ధములో పుత్రుడు హతుడైనప్పటికీ రాజు ధృతరాష్ట్రుడు తన జ్ఞాతులు, బంధువులు, మిత్రులు, సోదరులు మరియు సమస్త స్వజనుల నిమిత్తము సదా దానములు చేసెను. శోకతప్త హృదయుడైయున్నా ధర్మమార్గమున నిలిచి దానధర్మమును ఆచరించెను।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna as a dharmic response to the devastation of war: even amid personal grief (a son slain), one sustains social bonds and responsibilities by supporting relatives, friends, and dependents through continual giving.
Vaiśaṃpāyana describes Dhṛtarāṣṭra’s conduct after the war: having suffered the loss of his son, he regularly performs acts of charity directed toward his wider circle—kinsmen, relations, friends, brothers, and his own people—indicating a sustained post-war regimen of giving.