Shloka 17
कुन्त्याः वनगमननिश्चयः — Kuntī’s Resolve to Depart for the Forest
स ददर्शाश्रमं दूराद् राजर्षेस्तस्य धीमत: । शतयूपस्य कौरव्य धृतराष्ट्रस्य चैव ह,कुरुनन्दन! वहाँ पहुँचकर उन्होंने दूरसे ही बुद्धिमान् राजर्षि शतयूप तथा धृतराष्ट्रके आश्रमको देखा
sa dadarśāśramaṃ dūrād rājarṣes tasya dhīmataḥ | śatayūpasya kauravya dhṛtarāṣṭrasya caiva ha ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఓ కౌరవనందనా! అక్కడికి చేరిన తరువాత ఆయన దూరం నుండే బుద్ధిమంతుడైన రాజర్షి శతయూపుని ఆశ్రమమును, అలాగే ధృతరాష్ట్రుని ఆశ్రమమును కూడా చూచెను।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic transition from worldly sovereignty to disciplined renunciation: even kings, at life’s end, may seek purification and closure through the austere life of the āśrama, placing restraint and inner order above power.
The narrator states that the traveler (contextually, the arriving party) sees from afar the hermitage of the wise royal sage Śatayūpa and also Dhṛtarāṣṭra’s hermitage, marking their arrival at the forest-ascetic setting where the elders reside.